Θα μας σώσουν οι Ιάπωνες;

Συχνά τα τελευταία χρόνια αναζητούμε τις αιτίες που το WRC αντί να κερδίζει θεατές και τηλεθεατές, χάνει ολίγον από το ενδιαφέρον του και καταλήγει πάντα να είναι φτωχός συγγενής και όχι το δεύτερο τη τάξη πρωτάθλημα που διοργανώνει η FIA. Φταίνε οι promoter, του πρωταθλήματος συνολικά και των αγώνων μεμονωμένα, φταίνε οι χορηγοί που δεν ενδιαφέρονται, φταίνε οι οργανωτές που προσπαθούν να βγάλουν από τη μύγα ξύγκι; Πιθανώς όλα τα παραπάνω συνδράμουν κατά κάποιο τρόπο στην παραπαίουσα εικόνα του WRC, αλλά το ζήτημα προφανέστατα είναι και αγωνιστικό.
 
Επί μια δεκαετία ήμασταν αναγκασμένοι να περιμένουμε ένα λάθος του Loeb για να κερδίσει κάποιος άλλος και όπως θα θυμάστε ο Αλσατός δεν έκανε και πολλά λάθη στην καριέρα του στα ράλι. Κατά συνέπεια επί μια δεκαετία μετρούσαμε τα ρεκόρ του Γάλλου και της Citroen και όπως και να το κάνεις αυτό από μόνο κάποια στιγμή σταματάει να είναι τόσο συναρπαστικό.
 
Υπάρχουν άνθρωποι που το ευχαριστιούνται, το κατανοώ. Είτε γιατί είναι φανατικοί θαυμαστές ενός οδηγού, είτε γιατί από τη φύση μας, μας αρέσει να βλέπουμε έναν κυρίαρχο να τα σαρώνει όλα. Αλλά από τη φύση μας επίσης, το βαριόμαστε! Δηλαδή ακόμη και ο ίδιος ο Loeb βαρέθηκε (που λέει ο λόγος) και αποφάσισε να «φάει» λίγο τα μούτρα του στο WTCC.
 
Μετά τον Loeb ήρθε ο Ogier που λίγο πολύ κάνει το ίδιο και επίσης κάνει το ίδιο και η Volkswagen. Πριν όμως τον Loeb τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά γιατί υπήρχε ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε τους οδηγούς πρωταθλητές με μοναδική εξαίρεση την περίοδο Makinen. Τουτέστιν η Lancia μπορεί να έπαιρνε έξι πρωταθλήματα, τέλη 80 και αρχές 90 αλλά στον πίνακα των οδηγών πρωταθλητών την ίδια περίοδο υπήρχαν τρία διαφορετικά ονόματα.
 
Αργότερα η Subaru πήρε τρία συνεχόμενα πρωταθλήματα, αλλά πριν αρχίσει ο Tommi Makinen να κυριαρχεί είχε προλάβει να πάρει έναν τίτλο ο αείμνηστος Colin McRae, ενώ στην εποχή της Peugeot ο εξίσου αείμνηστος Richard Burns κατάφερε να «κλέψει» ένα πρωτάθλημα από τον Gronholm.
 
Όλα αυτά μας θυμίζουν ότι στην αναδρομή του Παγκοσμίου υπήρχαν πάντα περισσότερα από ένα αυτοκίνητα διαφορετικών ομάδων που κρατούσαν το ενδιαφέρον στα ύψη. Το 1999 για παράδειγμα που το μνημονεύσαμε εσχάτως καθώς ήταν η χρονιά αποχώρησης της Toyota, από την πρώτη θέση σε αγώνες πέρασαν το Mitsubishi Lancer EVO VI, το Ford Focus WRC, το Subaru Impreza WRC, το Citroen Xsara WRC και το Toyota Corolla WRC.
 
Αν λοιπόν η Toyota με την επιστροφή της καταφέρει να δημιουργήσει μια δεύτερη μεγάλη δύναμη στους αγώνες ράλι θα είναι σπουδαίο. Αν καταφέρει να εμφανιστεί ανταγωνιστική απέναντι στην Volkswagen θα είναι ένα κέρδος για όλο το θεσμό. Αν βρει έναν οδηγό με προσωπικότητα και ταλέντο αντίστοιχο του Ogier θα μας κάνει να διαλέξουμε τον έναν ή τον άλλον και αυτό είναι κάτι που λείπει από τους θεατές.
 
Κάπως έτσι μπορεί να κλείσει μια παρένθεση. Μεγάλη μεν, παρένθεση δε γιατί ανέκαθεν τα ράλι κερδίζονταν από οδηγούς και ομάδες που εκτός της ταχύτητας και της τεχνολογίας, υπερτερούσαν στο κομμάτι της αξιοπιστίας και της τακτικής. Ποτέ δεν έμπαινε κάποιος σε μια ειδική γνωρίζοντας ότι απλώς θα είναι ο ταχύτερος, έστω και αν ξεχαστεί σε μια στροφή. Όπως έκανε ο Loeb και κάνει τώρα ο Ogier